Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
19. FGA: Szepty lasu
Film przyrodniczo dokumentalny Szepty Lasu to ekscytująca podróż w dziewicze zakątki magicznego świata pełnego tajemnic skrywanych w korze wiekowych drzew, miękkości wilgotnego mchu, szemrzącym, chłodnym strumieniu czy pomrukach dzikich zwierząt. To opowieść widziana oczami wyjątkowych mieszkańców unikalnego prastarego lasu – niedźwiedzia, rysia i wilka, których losy splatają się na górskim szlaku. Poznamy ich w sytuacjach stawiania czoła codziennymi trudnościom związanym z przetrwaniem i wychowaniem młodych, podporządkowanym cykliczności pór roku. Głosem Łukasza Skwarczyńskiego opowiedzą nam swoje niesamowite, pełne emocji historie na tle przepięknego, obfitującego w różnorodne gatunki flory i fauny miejsca - pradawnego, baśniowego, gęstego lasu.
Backrooms. Bez wyjścia
Jeden z największych fenomenów internetu, obejrzana ponad 100 milionów razy seria filmów grozy, wkracza na wielki ekran. Kane Parsons znany też jako Kane Pixels, który jako 16-latek stworzył serię internetowych filmów grozy, przedstawia jeden z najbardziej oryginalnych i przerażających horrorów ostatnich lat.
Clark natrafia w podziemiach swojego sklepu na przejście do niepokojącej, na pierwszy rzut oka pustej plątaniny niekończących się korytarzy. Kiedy opowiada o tym swojej terapeutce, kobieta uznaje, że mogą to być omamy zapowiadające pogorszenie jego stanu psychicznego.
Sytuacja zmienia się, gdy Clark przestaje przychodzić na wizyty — zaniepokojona terapeutka postanawia odkryć, co się z nim stało. W trakcie poszukiwań trafia do rzeczywistości, gdzie czas traci sens, przestrzeń ulega dziwnym przemianom, a poza granicą widzialności kryje się coś nienaturalnego.
Nominowani do OSCARA Chiwetel Ejiofor („Zniewolony”) i Renate Reinsve („Wartość sentymentalna”) w filmie studia A24 („Hereditary. Dziedzictwo”), które znów przekracza gatunkowe ramy horroru.
Clark natrafia w podziemiach swojego sklepu na przejście do niepokojącej, na pierwszy rzut oka pustej plątaniny niekończących się korytarzy. Kiedy opowiada o tym swojej terapeutce, kobieta uznaje, że mogą to być omamy zapowiadające pogorszenie jego stanu psychicznego.
Sytuacja zmienia się, gdy Clark przestaje przychodzić na wizyty — zaniepokojona terapeutka postanawia odkryć, co się z nim stało. W trakcie poszukiwań trafia do rzeczywistości, gdzie czas traci sens, przestrzeń ulega dziwnym przemianom, a poza granicą widzialności kryje się coś nienaturalnego.
Nominowani do OSCARA Chiwetel Ejiofor („Zniewolony”) i Renate Reinsve („Wartość sentymentalna”) w filmie studia A24 („Hereditary. Dziedzictwo”), które znów przekracza gatunkowe ramy horroru.
FEDERICO FELLINI: ciao a tutti!: Giulietta i duchy
„Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
FEDERICO FELLINI: ciao a tutti!: Głos z księżyca
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Ice Cream Man
„Ice Cream Man” to najnowszy horror Eliego Rotha, twórcy takich filmów jak „Noc Dziękczynienia” i „Hostel”. Pomysł dojrzewał w jego głowie ponad 20 lat, zanim w końcu został zrealizowany w ramach nowej wytwórni horrorów reżysera, The Horror Section.
Sielankowe, skąpane w letnim słońcu miasteczko pogrąża się w szaleństwie, gdy tajemniczy sprzedawca lodów zaczyna częstować dzieci słodkimi przysmakami o makabrycznych skutkach. Niewinne uśmiechy szybko ustępują miejsca brutalnej furii, kiedy dzieci zmieniają się w bezlitosnych łowców dorosłych.
Troje młodych bohaterów, którym cudem udaje się uniknąć klątwy, podejmuje desperacki wyścig z czasem, by odkryć przerażającą prawdę kryjącą się za złowieszczą melodyjką i powstrzymać koszmar, zanim pochłonie całe miasteczko… wraz z nimi.
Sielankowe, skąpane w letnim słońcu miasteczko pogrąża się w szaleństwie, gdy tajemniczy sprzedawca lodów zaczyna częstować dzieci słodkimi przysmakami o makabrycznych skutkach. Niewinne uśmiechy szybko ustępują miejsca brutalnej furii, kiedy dzieci zmieniają się w bezlitosnych łowców dorosłych.
Troje młodych bohaterów, którym cudem udaje się uniknąć klątwy, podejmuje desperacki wyścig z czasem, by odkryć przerażającą prawdę kryjącą się za złowieszczą melodyjką i powstrzymać koszmar, zanim pochłonie całe miasteczko… wraz z nimi.
Janosik z duszą: Odzyskany
Janek (Filip Gurłacz) to chłopak, któremu życie nie dało szansy na beztroską młodość. Porzucony przez ojca alkoholika (Andrzej Mastalerz), każdego dnia walczy o przetrwanie i opiekuje się ciężko chorą matką (Maria Gładkowska). Aby zdobyć pieniądze na leczenie i utrzymanie domu, podejmuje coraz bardziej ryzykowne decyzje, wpadając w spiralę problemów, z której coraz trudniej się wydostać. Gdy nad jego życiem zbierają się najciemniejsze chmury, a utrata wszystkiego wydaje się nieunikniona, niespodziewanie powraca ojciec. Człowiek, który zawiódł najmocniej!
KAS - k - ADY Pokoleniowe: Koniec imprezy!
"Koniec imprezy!" to czarna komedia i francuski Parasite na luzie.
Dobra rozrywka na wakacje.
Młoda para jedzie na wakacje do rodzinnej willi na południu Francji. Na miejscu okazuje się jednak, że pomiędzy właścicielami, a parą dozorców od dawna iskrzy. Sporne sytuacje przeradzają się w serię zabawnych potyczek, które prowadzą do głębokiego konfliktu...
Dobra rozrywka na wakacje.
Młoda para jedzie na wakacje do rodzinnej willi na południu Francji. Na miejscu okazuje się jednak, że pomiędzy właścicielami, a parą dozorców od dawna iskrzy. Sporne sytuacje przeradzają się w serię zabawnych potyczek, które prowadzą do głębokiego konfliktu...
Kino Dostępne: Ojczyzna
Najnowszy, długo wyczekiwany film laureata Oscara®, Pawła Pawlikowskiego, twórcy „Idy” i „Zimnej wojny”, który powalczy o jedną z najważniejszych nagród filmowych na świecie - Złotą Palmę (Palme d’Or) na tegorocznym 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One). Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal + Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film. Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One). Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal + Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film. Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Klasyka na TOPie: Milczenie owiec
35 lat od premiery, wciąż smakuje wybornie…
Młoda kadetka FBI, Clarice Starling (w tej roli rewelacyjna Jodie Foster) otrzymuje zadanie schwytania seryjnego mordercy zwanego Buffalo Billem. W tym celu zostaje wysłana do doktora Hannibala Lectera (ikoniczna rola Anthony’ego Hopkinsa) – uwięzionego w celi psychopaty i kanibala, który może pomóc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
„Milczenie owiec” (1991) to jeden z zaledwie trzech filmów w historii, które zdobyły Wielką Piątkę Oscarów, triumfując w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, reżyseria (Jonathan Demme), scenariusz (Ted Tally) oraz pierwszoplanowe role (Anthony Hopkins i Jodie Foster).
Młoda kadetka FBI, Clarice Starling (w tej roli rewelacyjna Jodie Foster) otrzymuje zadanie schwytania seryjnego mordercy zwanego Buffalo Billem. W tym celu zostaje wysłana do doktora Hannibala Lectera (ikoniczna rola Anthony’ego Hopkinsa) – uwięzionego w celi psychopaty i kanibala, który może pomóc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
„Milczenie owiec” (1991) to jeden z zaledwie trzech filmów w historii, które zdobyły Wielką Piątkę Oscarów, triumfując w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, reżyseria (Jonathan Demme), scenariusz (Ted Tally) oraz pierwszoplanowe role (Anthony Hopkins i Jodie Foster).
Klasyka na TOPie: Przekleństwa niewinności (4K)
Pamiętasz lato, które zmieniło twoje życie?
Legendarny debiut reżyserski Sofii Coppoli, który otworzył drzwi do świata dziewczyńskich sekretów, powraca do polskich kin w wersji odrestaurowanej 4K! Przekleństwa niewinności są adaptacją kultowej, kilkukrotnie wydawanej w Polsce powieści Jeffreya Eugenidesa. Historia pięciu sióstr Lisbon opowiada o pierwszych razach i wkraczaniu w dorosłość, przed którą nie da się (czy aby na pewno?) uciec.
Zjawiskowo nakręcone przez Eda Lachmana, z eteryczną oprawą muzyczną w wykonaniu duetu Air, Przekleństwa niewinności to zmysłowa opowieść o dorastaniu w latach 70. Ćwierć wieku później ta skąpana w nasyconych, słonecznych kolorach dekada pozostaje przede wszystkim wspomnieniem i fantazją – zapisaną w porzuconych pamiętnikach, wyciętych drzewach i dźwiękach gramofonowych płyt. Nastoletnie siostry Lisbon wspomina bezimienny narrator, zakochany przed laty nie tyle w jednej z dziewcząt, ile w nastroju tajemniczości, jaki wokół siebie roztaczały.
Przekleństwa niewinności mają wielopokoleniową obsadę, złożoną z aktorów o charakterystycznej aurze: James Woods (Wideodrom), Kathleen Turner (Żar ciała) oraz przede wszystkim młodziutcy Kirsten Dunst (Wywiad z wampirem, Maria Antonina) i Josh Hartnett (Pearl Harbor, Sin City). Zwiewny, marzycielski styl filmu został zainspirowany Piknikiem pod Wiszącą Skałą, dzięki czemu debiut Coppoli wygląda niczym przeniesienie tajemniczej historii Petera Weira w realia amerykańskich przedmieść.
Na Przekleństwach niewinności wychowały się pokolenia dziewczyn i kobiet, którym bliska jest uchwycona w filmie wrażliwość. Produkcyjne wsparcie American Zoetrope, firmy Francisa Forda Coppoli, i swoboda wyobraźni Sofii zaowocowały jednym z przełomowych debiutów współczesnego kina – intymną, choć niepozbawioną niepokoju, pachnącą ciepłym latem historią, w której można się zanurzyć i rozsmakować.
Legendarny debiut reżyserski Sofii Coppoli, który otworzył drzwi do świata dziewczyńskich sekretów, powraca do polskich kin w wersji odrestaurowanej 4K! Przekleństwa niewinności są adaptacją kultowej, kilkukrotnie wydawanej w Polsce powieści Jeffreya Eugenidesa. Historia pięciu sióstr Lisbon opowiada o pierwszych razach i wkraczaniu w dorosłość, przed którą nie da się (czy aby na pewno?) uciec.
Zjawiskowo nakręcone przez Eda Lachmana, z eteryczną oprawą muzyczną w wykonaniu duetu Air, Przekleństwa niewinności to zmysłowa opowieść o dorastaniu w latach 70. Ćwierć wieku później ta skąpana w nasyconych, słonecznych kolorach dekada pozostaje przede wszystkim wspomnieniem i fantazją – zapisaną w porzuconych pamiętnikach, wyciętych drzewach i dźwiękach gramofonowych płyt. Nastoletnie siostry Lisbon wspomina bezimienny narrator, zakochany przed laty nie tyle w jednej z dziewcząt, ile w nastroju tajemniczości, jaki wokół siebie roztaczały.
Przekleństwa niewinności mają wielopokoleniową obsadę, złożoną z aktorów o charakterystycznej aurze: James Woods (Wideodrom), Kathleen Turner (Żar ciała) oraz przede wszystkim młodziutcy Kirsten Dunst (Wywiad z wampirem, Maria Antonina) i Josh Hartnett (Pearl Harbor, Sin City). Zwiewny, marzycielski styl filmu został zainspirowany Piknikiem pod Wiszącą Skałą, dzięki czemu debiut Coppoli wygląda niczym przeniesienie tajemniczej historii Petera Weira w realia amerykańskich przedmieść.
Na Przekleństwach niewinności wychowały się pokolenia dziewczyn i kobiet, którym bliska jest uchwycona w filmie wrażliwość. Produkcyjne wsparcie American Zoetrope, firmy Francisa Forda Coppoli, i swoboda wyobraźni Sofii zaowocowały jednym z przełomowych debiutów współczesnego kina – intymną, choć niepozbawioną niepokoju, pachnącą ciepłym latem historią, w której można się zanurzyć i rozsmakować.
Klasyka na TOPie: Requiem dla snu
„Requiem dla snu” to drugi pełnometrażowy film Darrena Aronofsky’ego, na podstawie powieści legendarnego amerykańskiego pisarza, Huberta Selby’ego Jr. Ćwierć wieku temu trafił do Polski dzięki dystrybucji Gutek Film i wrył się w naszą popkulturę tak głęboko, że stał się niezwykle ważnym tekstem kultury, cytowanym przez pisarzy, twórców teatralnych i raperów. Młodzi wtedy aktorzy - Jared Leto, Jennifer Connelly i Marlon Wayans - z dnia na dzień trafili na hollywoodzki szczyt, hipnotyzujący popis Ellen Burstyn przyniósł jej nominację do Oscara, a sam reżyser udowodnił, że jest wizjonerem kina. Teraz, po 25 latach od premiery, film powraca do kin w odrestaurowanej wersji 4K.
„Requiem dla snu” to wstrząsająca opowieść o czwórce bohaterów z Brooklynu, którzy w pogoni za realizacją swoich marzeń odbywają podróż w głąb piekła uzależnień. Dla rozprowadzającego narkotyki Harry'ego (Leto), jego uzależnionej od pigułek na odchudzanie matki (Burstyn), pogrążonej w nałogu dziewczyny (Connelly) i najlepszego przyjaciela (Wayans) ucieczka od rzeczywistości kończy się tragedią. Nie mogąc sobie poradzić z chaosem otaczającego ich współczesnego świata, każde z nich popada w uzależnienie - od narkotyków, słodyczy lub telewizji. „Requiem dla snu” to hipnotyczna opowieść o tęsknocie za miłością, życiu w iluzji i kłamstwie oraz o pułapce nałogu.
Ekranowego dramatu bohaterów dopełnia genialny, świdrujący mózg soundtrack Clinta Mansella w wykonaniu Kronos Quartet. Motyw Lux Aeterna to muzyczny klasyk, po dziś dzień bezlitośnie przerabiany i samplowany. A samo „Requiem dla snu”, oglądane po latach, wciąż funduje widzom szokujący, emocjonalny rollercoaster, po którym trudno dojść do siebie.
„Requiem dla snu” to wstrząsająca opowieść o czwórce bohaterów z Brooklynu, którzy w pogoni za realizacją swoich marzeń odbywają podróż w głąb piekła uzależnień. Dla rozprowadzającego narkotyki Harry'ego (Leto), jego uzależnionej od pigułek na odchudzanie matki (Burstyn), pogrążonej w nałogu dziewczyny (Connelly) i najlepszego przyjaciela (Wayans) ucieczka od rzeczywistości kończy się tragedią. Nie mogąc sobie poradzić z chaosem otaczającego ich współczesnego świata, każde z nich popada w uzależnienie - od narkotyków, słodyczy lub telewizji. „Requiem dla snu” to hipnotyczna opowieść o tęsknocie za miłością, życiu w iluzji i kłamstwie oraz o pułapce nałogu.
Ekranowego dramatu bohaterów dopełnia genialny, świdrujący mózg soundtrack Clinta Mansella w wykonaniu Kronos Quartet. Motyw Lux Aeterna to muzyczny klasyk, po dziś dzień bezlitośnie przerabiany i samplowany. A samo „Requiem dla snu”, oglądane po latach, wciąż funduje widzom szokujący, emocjonalny rollercoaster, po którym trudno dojść do siebie.
Klub Filmowy Urania: Nowa fala
Klub Filmowy Urania zaprasza na pokazywane w konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina.
Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
Klub Filmowy Urania: O czym sobie nie mówimy
Klub Filmowy Urania zaprasza na pasjonującą opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Klub Filmowy Urania: Ostatni konsjerż
Klub Filmowy Urania zaprasza na doceniony na festiwalu w Wenecji film „Ostatni konsjerż” w reżyserii mistrza argentyńskiego kina, Gastóna Solnickiego. To liryczna i wzruszająca opowieść o przemijaniu i konieczności bycia potrzebnym. A także o tym, że zawsze trzeba być gotowym na nowy rozdział w życiu.
Lucius Glantz (wspaniały Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły. Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.
Solnicki z niezwykłą precyzją lawiruje między powagą i ironią. Jego film przywołuje z jednej strony najlepsze tytułu Jima Jarmuscha, a z drugiej przypomina nieco sarkastyczną odpowiedź na „Grand Budapest Hotel”. Wspaniałe zdjęcia autorstwa Rui Poçasa podkreślają aktorski talent Willema Dafoe – jednego z najciekawszych aktorów charakterystycznych w historii kina, który w „Ostatnim konsjerżu” błyszczy jak nigdy wcześniej.
Lucius Glantz (wspaniały Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły. Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.
Solnicki z niezwykłą precyzją lawiruje między powagą i ironią. Jego film przywołuje z jednej strony najlepsze tytułu Jima Jarmuscha, a z drugiej przypomina nieco sarkastyczną odpowiedź na „Grand Budapest Hotel”. Wspaniałe zdjęcia autorstwa Rui Poçasa podkreślają aktorski talent Willema Dafoe – jednego z najciekawszych aktorów charakterystycznych w historii kina, który w „Ostatnim konsjerżu” błyszczy jak nigdy wcześniej.
Klub Filmowy Urania: Pejzaż w kolorze sepii
Klub Filmowy Urania zaprasza na japońsko-polskaą produkcję na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazanej w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes. Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Koniec ulicy Dębowej
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Księga pustyni
Nowa, porywająca historia od mistrza kina przygodowego. Gilles de Maistre, twórca hitów o niezwykłych więziach dzieci ze zwierzętami, takich jak „Mia i biały lew” czy „Emma i czarny jaguar”, powraca z kolejnym widowiskowym filmem. „Księga pustyni” to familijna, pełna emocji przygoda osadzona w zapierających dech saharyjskich pejzażach.
Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy pustynny lisek. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.
Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy pustynny lisek. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.
Niedziela z Dokumentem: Znaki Pana Śliwki
Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje. Ten niezwykle utalentowany twórca, do dziś uważany jest za jednego z najważniejszych projektantów znaków na świecie.
Film „Znaki Pana Śliwki” to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę. Twórcy sięgnęli po unikatowe materiały archiwalne oraz prywatne nagrania wideo, które bohater latami rejestrował.
Światowa premiera odbyła się podczas 41 edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego, gdzie film otrzymał Nagrodę Publiczności i spotkał się z gorącym przyjęciem widzów i środowiska artystycznego.
Film „Znaki Pana Śliwki” to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę. Twórcy sięgnęli po unikatowe materiały archiwalne oraz prywatne nagrania wideo, które bohater latami rejestrował.
Światowa premiera odbyła się podczas 41 edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego, gdzie film otrzymał Nagrodę Publiczności i spotkał się z gorącym przyjęciem widzów i środowiska artystycznego.
Nowa fala
Pokazywane w konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina.
Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
O czym sobie nie mówimy
Pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Odyseja
Christopher Nolan, który nakręcił takie filmy jak "Interstellar" oraz "Oppenheimer" jest znany z tego, że nie boi się żadnego gatunku filmowego. Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz podjął się adaptacją "Odysei" Homera.
To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Ostatni konsjerż
Klub Filmowy Urania zaprasza na doceniony na festiwalu w Wenecji film „Ostatni konsjerż” w reżyserii mistrza argentyńskiego kina, Gastóna Solnickiego. To liryczna i wzruszająca opowieść o przemijaniu i konieczności bycia potrzebnym. A także o tym, że zawsze trzeba być gotowym na nowy rozdział w życiu.
Lucius Glantz (wspaniały Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły. Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.
Solnicki z niezwykłą precyzją lawiruje między powagą i ironią. Jego film przywołuje z jednej strony najlepsze tytułu Jima Jarmuscha, a z drugiej przypomina nieco sarkastyczną odpowiedź na „Grand Budapest Hotel”. Wspaniałe zdjęcia autorstwa Rui Poçasa podkreślają aktorski talent Willema Dafoe – jednego z najciekawszych aktorów charakterystycznych w historii kina, który w „Ostatnim konsjerżu” błyszczy jak nigdy wcześniej.
Lucius Glantz (wspaniały Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły. Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.
Solnicki z niezwykłą precyzją lawiruje między powagą i ironią. Jego film przywołuje z jednej strony najlepsze tytułu Jima Jarmuscha, a z drugiej przypomina nieco sarkastyczną odpowiedź na „Grand Budapest Hotel”. Wspaniałe zdjęcia autorstwa Rui Poçasa podkreślają aktorski talent Willema Dafoe – jednego z najciekawszych aktorów charakterystycznych w historii kina, który w „Ostatnim konsjerżu” błyszczy jak nigdy wcześniej.
Pejzaż w kolorze sepii
Klub Filmowy Urania zaprasza na japońsko-polskaą produkcję na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazanej w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes. Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Psi Patrol i dinozaury
Dzielne psiaki z Psiego Patrolu rozbijają się na nieznanej, tropikalnej wyspie pełnej dinozaurów gdy ich statek wpada w sidła sztormu,. Tam spotykają Rexa — szczeniaka, który od lat jest uwięziony na wyspie i stał się prawdziwym ekspertem od wszystkiego, co związane z pradawnymi gadami.
Sytuacja wymyka się spod kontroli, gdy odwieczny rywal piesków, burmistrz Humdinger, Zaczyna pozyskiwać surowce, by wykorzystać naturalne zasoby wyspy. Nieświadomie doprowadza do erupcji ogromnego, uśpionego wulkanu.
Psiaki stają w obliczu serii niezwykle ryzykownych akcji ratunkowych — większych i bardziej niebezpiecznych niż kiedykolwiek wcześniej.Muszą powstrzymać Humdingera, zanim wszystko na wyspie bezpowrotnie wyginie.
Sytuacja wymyka się spod kontroli, gdy odwieczny rywal piesków, burmistrz Humdinger, Zaczyna pozyskiwać surowce, by wykorzystać naturalne zasoby wyspy. Nieświadomie doprowadza do erupcji ogromnego, uśpionego wulkanu.
Psiaki stają w obliczu serii niezwykle ryzykownych akcji ratunkowych — większych i bardziej niebezpiecznych niż kiedykolwiek wcześniej.Muszą powstrzymać Humdingera, zanim wszystko na wyspie bezpowrotnie wyginie.
Pucio kocha zwierzaki
Pucio wraca do kin! Tym razem obok rodziny Pucia w ważnych rolach wystąpią pies Funio, kot Mimi oraz cała ferajna zwierzaków. Przygotujcie się na mnóstwo śmiechu, wakacyjnych przygód i rodzinnych wzruszeń!
U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
● Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
● Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
● Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
● Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
SMOK (Spotkania Młodych Odkrywców Kina): Milczenie owiec
35 lat od premiery, wciąż smakuje wybornie…
Młoda kadetka FBI, Clarice Starling (w tej roli rewelacyjna Jodie Foster) otrzymuje zadanie schwytania seryjnego mordercy zwanego Buffalo Billem. W tym celu zostaje wysłana do doktora Hannibala Lectera (ikoniczna rola Anthony’ego Hopkinsa) – uwięzionego w celi psychopaty i kanibala, który może pomóc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
„Milczenie owiec” (1991) to jeden z zaledwie trzech filmów w historii, które zdobyły Wielką Piątkę Oscarów, triumfując w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, reżyseria (Jonathan Demme), scenariusz (Ted Tally) oraz pierwszoplanowe role (Anthony Hopkins i Jodie Foster).
Młoda kadetka FBI, Clarice Starling (w tej roli rewelacyjna Jodie Foster) otrzymuje zadanie schwytania seryjnego mordercy zwanego Buffalo Billem. W tym celu zostaje wysłana do doktora Hannibala Lectera (ikoniczna rola Anthony’ego Hopkinsa) – uwięzionego w celi psychopaty i kanibala, który może pomóc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
„Milczenie owiec” (1991) to jeden z zaledwie trzech filmów w historii, które zdobyły Wielką Piątkę Oscarów, triumfując w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, reżyseria (Jonathan Demme), scenariusz (Ted Tally) oraz pierwszoplanowe role (Anthony Hopkins i Jodie Foster).
Spider-Man. Całkiem nowy dzień (3D dubbing)
To CAŁKIEM NOWY DZIEŃ dla Petera Parkera.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Spider-Man. Całkiem nowy dzień (dubbing)
To CAŁKIEM NOWY DZIEŃ dla Petera Parkera.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Spider-Man. Całkiem nowy dzień (napisy)
To CAŁKIEM NOWY DZIEŃ dla Petera Parkera.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Walka z przestępczością na pełen etat jako Spider-Man w świecie, który go nie pamięta – i presja związana z tym, że jego starzy przyjaciele odchodzą bez niego – wywołuje w Peterze zmianę, której być może nie jest w stanie kontrolować. Ale ta przemiana może być również jedyną rzeczą, która powstrzyma nowe zagrożenie dla miasta i jego bliskich.
Świat może i zapomniał o Peterze Parkerze, ale on nie zapomniał o świecie.
Sztuka na Ekranie: André Rieu. Niech żyje Maastricht! Retransmisja letniego koncertu z Maastricht 2026
Zasiądź z bliskimi w kinie, bo czeka na Was 20. już retransmisja letniego koncertu André Rieu z Maastricht! Tak, tak... W lipcu 2026 roku Maestro i jego ukochana Orkiestra Johanna Straussa po raz kolejny wystąpią na Vrijthof, słynnym placu tego urokliwego średniowiecznego miasteczka. Król Walca i jego goście zagrają po raz 20. dla ściągających tu co roku z całego świata kilkudziesięciu tysięcy miłośników dobrej muzyki. Na szczęście ten wspaniały letni wieczór będzie retransmitowany już jesienią do kin całego świata. Czeka Was więc seans pełen uroczych walców i marszy Johannów Straussów ojca i syna, ale też songi ze słynnych musicali „My Fair Lady” czy „Nędznicy”, jak również inne hity, choćby „Obój Gabriela” Ennia Morricone z filmu „Misja”. Oprócz Platynowych Tenorów i sopranistek o międzynarodowej renomie pojawią się też gwiazdy, które nigdy wcześniej nie występowały na Vrijthof. To będzie spektakularny jubileusz!
Nowy show pt. „Niech żyje Maastricht!” to radosny hołd dla rodzinnego miasta Maestra, w którym wszystko się zaczęło. 20 lat temu André Rieu i jego Orkiestra Johanna Straussa po raz pierwszy wystąpili na Vrijthof. Średniowieczny plac zamienił się wtedy w lśniącą salę balową na świeżym powietrzu. Publiczność wysłuchała pierwszego tego typu koncertu, a wszystko pod letnim niebem, usianym migoczącymi gwiazdami. Sukces był niebywały, tym bardziej że całość była retransmitowana do kin. Teraz walc „Nad pięknym modrym Dunajem” i „Marsz Radetzky’ego” zabrzmią dla publiczności na całym świecie po raz dwudziesty.
„Jestem niezwykle podekscytowany tym jubileuszem. W lipcu tego roku po raz 20. zagram nasz letni koncert w Maastricht – mówi André Rieu. – Mam nadzieję, że wyjątkowa atmosfera Vrijthof, najstarszego placu w Holandii, znów poruszy serca i dusze wszystkich widzów. To fantastyczne, że ten koncert będzie można zobaczyć również w kinach na całym świecie, w tym w Polsce, i to już jesienią. Jestem przekonany, że ucieszy on Was tak samo, jak mnie i moją orkiestrę. Niech żyje Maastricht!”.
Dla polskich widzów retransmisję poprowadzi jak zwykle Maja Jasińska, która nie tylko jest flecistką w Orkiestrze Johanna Straussa, ale i niezrównaną ambasadorką całego przedsięwzięcia. Dzięki niej zajrzymy za kulisy i wysłuchamy wywiadu z André Rieu, przeprowadzonego przez nią wyłącznie dla polskich widzów kinowych.
Nowy show pt. „Niech żyje Maastricht!” to radosny hołd dla rodzinnego miasta Maestra, w którym wszystko się zaczęło. 20 lat temu André Rieu i jego Orkiestra Johanna Straussa po raz pierwszy wystąpili na Vrijthof. Średniowieczny plac zamienił się wtedy w lśniącą salę balową na świeżym powietrzu. Publiczność wysłuchała pierwszego tego typu koncertu, a wszystko pod letnim niebem, usianym migoczącymi gwiazdami. Sukces był niebywały, tym bardziej że całość była retransmitowana do kin. Teraz walc „Nad pięknym modrym Dunajem” i „Marsz Radetzky’ego” zabrzmią dla publiczności na całym świecie po raz dwudziesty.
„Jestem niezwykle podekscytowany tym jubileuszem. W lipcu tego roku po raz 20. zagram nasz letni koncert w Maastricht – mówi André Rieu. – Mam nadzieję, że wyjątkowa atmosfera Vrijthof, najstarszego placu w Holandii, znów poruszy serca i dusze wszystkich widzów. To fantastyczne, że ten koncert będzie można zobaczyć również w kinach na całym świecie, w tym w Polsce, i to już jesienią. Jestem przekonany, że ucieszy on Was tak samo, jak mnie i moją orkiestrę. Niech żyje Maastricht!”.
Dla polskich widzów retransmisję poprowadzi jak zwykle Maja Jasińska, która nie tylko jest flecistką w Orkiestrze Johanna Straussa, ale i niezrównaną ambasadorką całego przedsięwzięcia. Dzięki niej zajrzymy za kulisy i wysłuchamy wywiadu z André Rieu, przeprowadzonego przez nią wyłącznie dla polskich widzów kinowych.
Vaiana
"Vaiana" to film aktorski wytwórni Disney będący reinterpretacją nominowanego do Oscara animowanego hitu pod tym samym tytułem. Opowiada o przygodach dziewczyny, która na wezwanie Oceanu po raz pierwszy opuszcza rodzinną wyspę Motonui i udaje się w niezapomnianą podróż, by ratować swoje plemię. Reżyserem filmu jest Thomas Kail ("Hamilton") uhonorowany nagrodami Emmy i Tony.
Wszyscy moi wrogowie
Zdobywca Oscara Matthew McConaughey i nominowany do Złotego Globu Kurt Russel w nieprzewidywalnej historii, która podbiła serca widzów i krytyków na międzynarodowych festiwalach. WSZYSCY MOI WROGOWIE to film wyprodukowany przez twórców „Pewnego razu w Hollywood” oraz „Snów o pociągach”, opowieść o ludziach z peryferii, którzy próbują zbudować coś trwałego w świecie rządzonym przez chaos. Za kamerą stanął Andrew Patterson, który udowadnia, że potrafi łączyć kameralną historię z napięciem i wyjątkowym klimatem.
Na uboczu prowincjonalnej Ameryki żyje charyzmatyczny outsider, muzyk i lokalny przedsiębiorca (Matthew McConaughey), który przewodzi nietuzinkowej społeczności. Gdy po latach do jego życia niespodziewanie wraca przybrana córka, mężczyzna dostrzega szansę na odbudowanie relacji i stworzenie prawdziwego rodzinnego biznesu. Ich wspólna przyszłość szybko jednak staje pod znakiem zapytania - konkurenci zrobią wszystko, by zniszczyć to, co było budowane przez lata. W świecie, gdzie granica między dobrem a złem jest niejasna, a lojalność ma swoją cenę, nowo odbudowana rodzina będzie musiała zawalczyć nie tylko o przetrwanie, ale i o siebie nawzajem.
Na uboczu prowincjonalnej Ameryki żyje charyzmatyczny outsider, muzyk i lokalny przedsiębiorca (Matthew McConaughey), który przewodzi nietuzinkowej społeczności. Gdy po latach do jego życia niespodziewanie wraca przybrana córka, mężczyzna dostrzega szansę na odbudowanie relacji i stworzenie prawdziwego rodzinnego biznesu. Ich wspólna przyszłość szybko jednak staje pod znakiem zapytania - konkurenci zrobią wszystko, by zniszczyć to, co było budowane przez lata. W świecie, gdzie granica między dobrem a złem jest niejasna, a lojalność ma swoją cenę, nowo odbudowana rodzina będzie musiała zawalczyć nie tylko o przetrwanie, ale i o siebie nawzajem.
Znaki Pana Śliwki
Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje. Ten niezwykle utalentowany twórca, do dziś uważany jest za jednego z najważniejszych projektantów znaków na świecie.
Film „Znaki Pana Śliwki” to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę. Twórcy sięgnęli po unikatowe materiały archiwalne oraz prywatne nagrania wideo, które bohater latami rejestrował.
Światowa premiera odbyła się podczas 41 edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego, gdzie film otrzymał Nagrodę Publiczności i spotkał się z gorącym przyjęciem widzów i środowiska artystycznego.
Film „Znaki Pana Śliwki” to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę. Twórcy sięgnęli po unikatowe materiały archiwalne oraz prywatne nagrania wideo, które bohater latami rejestrował.
Światowa premiera odbyła się podczas 41 edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego, gdzie film otrzymał Nagrodę Publiczności i spotkał się z gorącym przyjęciem widzów i środowiska artystycznego.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.